چند روز پیش #رژیم_اشغالگر_آل_سعود_در_شبه_جزیره_عربی اعلام کرد 3 میلیارد دلار کمک مالی که برای ارتش لبنان وعده داده بود و یک میلیارد دلار هدیه به پلیس امنیت داخلی لبنان را لغو کرده است. این اقدام در پی آن رخ داد که لبنان حاضر نشد در محکومیت ایران در اتفاق حمله به سفارت و کنسولگری عربستان با آن رژیم واکنش تند نشان دهد و قبول نکرد تا مانند برخی دیگر کشورهای عربی که گوسفند وار دنبال کیسه ی پول عربستان به راه افتادند در محکومیت و قطع رابطه و فشار به ایران چون بز اخفش سر خم کند و اطاعت کند.
در ادامه سیاستهای عربستان، وزیر خارجه بحرین از جانب ارباب خود اعلام کرد لبنان یا باید با امت عربی باشد یا با سازمانی تروریست!

لبنان کشوری با طایفه ها و ادیان و فرقه های مختلف است. در چنین کشوری فرهنگ غالب واحدی وجود ندارد و هر فردی می تواند آزادانه عناصر مختلف فرهنگی مورد نظر خود را بپذیرد یا قبول نکند. لذا می بینیم ممکن است یک مسلمان، ظاهر و سبک زندگی اسلامی نداشته باشد.
در کشوری مثل ایران که فرهنگ یکپارچه تر و فراگیرتر است، طبیعتا عناصر نامطلوب فرهنگی بیشتر مورد مخالفت قرار می گیرند. نفوذ و هجوم فرهنگ بیگانه به آن، خصوصا در مواردی که با اصول فرهنگی کشور در تعارض است، پذیرفته نیست و با آن مقابله خواهد شد. در این صورت یا عنصر فرهنگی بواسطه مخالفت (چه با اجبار چه داوطلبانه)، حذف خواهد شد، یا استحاله شده و با فرهنگ جامعه وفق داده می شود، یا آن تهدید فرهنگی، تبدیل به فرصتی جدید خواهد شد.

دیروز 22 بهمن ماه، الله اکبر لبنانی ها به شکل دیگری نمود یافت. ساعت 8 و نیم بعد از ظهر، در اقدامی هماهنگ، بسیاری از جوانان لبنانی، تصویر پروفایل هایشان را به عکس سید حسن نصرالله تغییر دادند. این کمپین که با هشتگ #قاوم_بصورة (با یک عکس مقاومت کن) دیروز عصر به راه افتاد در اعتراض به سیاست ناعادلانه فیسبوک انجام شد که تصاویر سید حسن نصرالله و نمادهای حزب الله را از پروفایل کاربران حذف می کرد و گاهی صفحه های آنها را به خاطر انتشار تصاویر سید حسن نصرالله می بست.

جنایات رژیم صهیونیستی که گاه مستقیم و گاه غیر مستقیم و در نقاب و پشت صحنه انجام می شود همیشه یک هدف داشته: افزایش قدرت این رژیم، و تضعیف و نابودی کشورهای همسایه. انتفاضه 6 فوریه لبنان یکی از نقاط تاریخی مهم در تاریخ لبنان و مقاومت لبنان است که با مطالعه آن بیشتر به نقش مخرب رژیم اشغالگر، و زحمات مقاومت و مردم لبنان پی خواهید برد.

روزگاری در لبنان، حرکت امل و حزب الله نوپا با هم دچار مشکل شدند که کار به جنگ و برادر کشی رسید اما بالاخره با مداخله عقلای دو طرف، جنگ به پایان رسید. هنوز که هنوز است برخی از دو طرف، طرف دیگر را دوست ندارند یا نسبت به آن نگرانند. اما بسیاری از مردم هستند با وجود اینکه متمایل به یکی از این گروه ها هستند اما دیگری را هم دوست دارند و احترام می گذارند.

هفته پیش بسیار بسیار هفته پرکاری برای من بود. با اینکه موضوعات زیادی برای نوشتن وجود داشت فرصتی برای این کار نداشتم. اعدام شیخ نمر موضوعی است که نمی توان از آن گذشت. آل سعود در این سالها سوار بر خر مراد شده و از سکوت کشورهای دیگر کمال استفاده را می برد. هرکسی هم بخواهد حرف بزند یا با پول یا با زور خاموش خواهد شد. نمونه آن را در قضیه کشتار مردم یمن می بینیم که حتی گروه های کوچک حامی حقوق بشر که صدایشان برای جنایات رژیم صهیونیستی در می آمد، در قضیه یمن ساکتند. رسانه هایی مثل المنار و المیادین هم یکی بعد از دیگری به دلیل پرداختن به این موضوع، با فشار عربستان پخششان قطع شد.

چند روز پیش از ترور شهید سمیر قنطار گزارشهایی از تحرک های نظامی صهیونیستها در شمال فلسطین اشغالی در رسانه ها گزارش شد که باعث دلمشغولی حامیان صلح و طرفداران مقاومت شد. عده ای از افراد و رسانه ها گمانه زنی کردند این تحرکات برای شروع جنگ سوم لبنان است. جنگی که بارها دشمن صهیونیستی به آن وعده داده و تهدید کرده این بار همه ی مناطق لبنان را به آتش خواهد کشید و فقط به بمباران مناطق اقامت شیعیان بسنده نخواهد کرد. از همان اول هم معلوم بود جنگی در راه نخواهد بود و باید مسئولین مقاومت دقت بیشتری در نقل و انتقالات خود کنند.

مخالفان حزب الله لبنان همیشه ادعا می کنند این حزب برای خودش دویله (دولت کوچک) تشکیل داده و دولت لبنان را از دخالت در امور مناطق تحت سلطه حزب، باز می دارد. برخلاف این ادعا، حزب الله اصلا به چیزی جز مقاومت نظامی در برابر دشمن نمی پردازد و عمدتا کاری به مشکلات مردم ندارد. پیدا کردن دزد یا اموال مسروقه و مقابله با نا امنی و دعواهای محلی در قاموس حزب الله نیست و به اعتقادشان آنها را از وظیفه جهادی و مقاومت باز می دارد. هرچند گهگداری شیوخ و بزرگان حزب الله در مشکلات بین مردم واسطه می شوند اما عموما اقدامی شخصی است نه سازمانی و بطور کلی خود حزب الله توجه و تمرکزی جز مقاومت نظامی ندارد. حتی در بحث فرهنگی هم صرفا بصورت تبلیغی و نرم و اکثرا در مساجد و مدارس مربوط به خودشان است. اینطور نیست که مثلا مردم را اجبار به حجاب کنند یا ازپوشش خاصی منع کنند. در همه موارد سعی می شود از کانالهای رسمی و مجاری قانونی و روال عادی مشکل حل شود.

هفته پیش که شب از نمایشگاه کتاب بیروت باز می گشتم، ایست بازرسی ورود به ضاحیه شلوغ بود. شلوغی از داخل بود. ماشینها به کندی پیش می رفتند. هوا خیلی سرد بود. باران هم هر از گاهی نم نم می بارید. سپس تند می شد و بعد از چند دقیقه باز نم نم و بعدش متوقف می شد. وقتی رسیدم به ایست بازرسی، طبق معمول چراغ داخل ماشین را روشن کردم. یک خسته نباشید با لهجه لبنانی طبیعی گفتم. سرباز، سری تکان داد و گفت بفرمایید. سرش را به داخل اتاقک برگرداند که همکارش با موبایلش داشت ور می رفت. گفتم با سرما و بارون چطورید؟ گفت: وضع ما که خوب است. بعضی ها خیلی بدتر از این سرشان می آید (منظورش همکارانش در مناطق شمالی بود که برف و سرما کولاک می کند).